Historia

Wino o rubinowo-czerwonej barwie, pełne i rozpoznawalne w smaku.

Chianti to fundament toskańskiego stołu, jego miłości do tradycji i piękna, którego doświadczamy wspólnie z bliskimi, wznosząc toast za życie. Jeśli chodzi o nazwę, przypuszcza się, że może pochodzić od łacińskiego słowa „clangor”, oznaczającego hałas, nawiązującego do licznych polowań, lub od etruskiego słowa „clante”, etruskiej nazwy niektórych rodzin, które się gromadziły, rozumianej w znaczeniu „clante”, ale w odniesieniu do wody. Jego najnowsze i najbardziej szczegółowe korzenie sięgają XIII wieku, kiedy to powstała florencka „Lega del Chianti”, której celem była regulacja terytoriów Raddy, Gaiole i Castelliny, bogatych w wino na bazie sangiovese.

W średniowieczu kultura Chianti kwitła już w najlepsze, a region florencki rozwijał swoją tradycję. W 1398 roku w dokumencie notarialnym odnotowano termin Chianti, którym określano wino produkowane w tym regionie. Około 300 lat później eksport wina, zwłaszcza do Anglii, przestał być sporadyczny.

Chianti podbijało Europę.

W 1716 roku wielki książę Kosma III Medyceusz, publikując „Bando Sopra la Dichiarazione dé Confini delle quattro Regioni Chianti, Pomino, Carmignano, and Val d'Arno di Sopra”, wyznaczył granice obszarów, na których mogła być produkowana wina, powołując organy kontrolne nad produkcją wina, aby zapobiec oszustwom podczas produkcji i transportu.

W 1932 roku nowoczesne przepisy i znacznie zwiększone potrzeby produkcyjne skłoniły rząd do włączenia innych terytoriów do strefy produkcyjnej Chianti, w wyniku czego została ona podzielona na siedem terytoriów:

Classico (w tym stare Chianti), Colli Aretini, Colli Fiorentini, Colline Pisane, Colli Senesi, Montalbano, Rùfina a w latach dziewięćdziesiątych w prowincji Florencja powstał obszar Montespertoli.

W 1924 roku grupa 33 producentów założyła Konsorcjum Ochrony Wina Chianti i jego Znaku Towarowego. W 1932 roku „Chianti Classico” stało się znakiem towarowym oryginalnych i historycznych winnic, w których jest produkowane. Jeśli chodzi o skład, można powiedzieć, że w XVIII wieku Chianti opierało się wyłącznie na winifikacji winogron Sangiovese. Prawdziwa epokowa zmiana nastąpiła wraz z wprowadzeniem przepisów barona Bettino Ricasoliego w 1840 roku: 70% Sangiovese, 15% Canaiolo i 15% Malvasia. Obecnie używa się Sangiovese (co najmniej 70%). Łączna zawartość winogron Cabernet Sauvignon i Cabernet Franc nie może przekraczać 15%, a zawartość białych odmian winorośli (zwłaszcza Malvasia Bianca Lunga) nie może przekraczać 10%.

Wino można określić mianem „riserva” po dwóch latach leżakowania.